آلرژی

آلرژی
آلرژی یک پاسخ ایمنی التهابی به یک آنتی ژن غیر پاتوژن است. خود آنتی ژن به تنهایی برای بدن مضر نمی باشد اما اگر به آنتی ژن حساس باشد بدن یک پاسخ التهابی ایجاد می کند تا از شر آن خلاص شود و این پاسخ می تواند از فرمی خفیف تا کشنده باشد. پاسخ ایمنی در آلرژی ها حساسیت به آنتی ژن نامیده می شود. این پاسخ به واسطه آنتی بادی ها انجام می شود و در عرض چند دقیقه بعد از مواجهه با آنتی ژن ها که آلرژن ها نامیده می شوند ایجاد می گردند. آلرژن ها می توانند هر نوع ماده خارجی باشند شامل برخی از غذاها، سم حشرات و گرده های گل ها و می توانند تزریقی، استنشاقی، خوراکی و یا تماسی باشند. برخی افراد تمایل به آلرژیک بودن دارند که آلرژی اینها آلرژی آتوپیک نام دارد زیرا توسط یک پاسخ غیر معمول سیستم ایمنی ایجاد می شود. تمایل به آلرژی به صورت ژنتیکی از والدین به فرزندان انتقال می یابد و با حضور مقادیر زیاد IgE در خون مشخص می شود. whitecell
انواع واکنش های آلرژی
1-Anaphylaxis : شدیدترین واکنش آلرژیک به واسطه IgE است که در آن آلرژن وارد خون می گردد و در صورتی که بازوفیل ها و مست سل ها با اتصال به IgE حساس شده باشند با آنها واکنش می دهد و یک واکنش آلرژیک در سراسر سیستم عروقی و بافت های مرتبط ایجاد می گردد که آنافیلاکسی نام دارد. هیستامین آزاد شده به خون سبب گشادی عروق، افزایش نفوذپذیری مویرگی و از دست رفتن پلاسما می گردد که شوک گردش خونی می دهد و با عدم درمان در ظرف چند دقیقه فرد را می کشد.
2-Urticaria : آنتی ژن وارد پوست می گردد و واکنشی شبه آنافیلاکسی اما موضعی ایجاد می کند. هیستامین سبب گشادی رگ و افزایش نفوذپذیری مویرگ ها و تورم پوست می شود.
3-Hay-fever یا تب یونجه که حساسیت فصلی است و در بینی رخ می دهد. هیستامین سبب گشادی عروق بینی و افزایش فشار داخل مویرگی و افزایش نفوذپذیری مویرگ ها می گردد و مایع به حفره بینی نشت می کند که مصرف آنتی هیستامین از نشت آن جلوگیری می نماید.
4-Asthma : آسم اغلب در افراد آلرژیک ایجاد می گردد و در برونشیول های ریه اتفاق می افتد و ماده کند واکنش آنافیلاکسی که از مست سل ها آزاد می گردد سبب اسپاسم عضله صاف برونشیول ها می گردد. تجویز آنتی هیستامین تأثیر کمتری دارد چون هیستامین نقش کمتری در ایجاد آسم دارد.
ایمنی هومورال
در این نوع ایمنی لنفوسیت های B آنتی بادی تولید می کنند. آنتی بادی ها جزء گاما گلوبولین ها هستند و قادرند به طور مستقیم یا با فعال کردن سیستم کمپلمان عوامل مهاجم را از بین ببرند. ایمنی هومورال دفاع در برابر عفونت های باکتریایی است. لنفوسیت های B قبل از تماس با آنتی ژن به صورت غیر فعال در بافت لنفاوی قرار دارند. به دنبال ورود آنتی ژن لنفوسیت B می تواند مستقیماً آنتی ژن را شناسایی کند یا ماکروفاژها آنتی ژن را فاگوسیتوز کرده و به لنفوسیت B مجاور عرضه می کنند و همزمان به لنفوسیت T کمکی ارائه کرده و با فعال کردن آنها سبب به حداکثر رسیدن فعالیت لنفوسیت های B می گردند. لنفوسیت B پس از مواجهه با آنتی ژن بزرگ شده و به لنفوبلاست تبدیل می شود.